Tehran University Medical Journal

other مقایسه روش‌های سلول‌زدایی آنزیمی و شیمیایی در تهیه داربست مشتق از جفت انسانی : ارزیابی حفظ فاکتورهای زیستی و سمیت سلولی Comparison of enzymatic and chemical decellularization methods for the preparation of human placenta-derived scaffolds: evaluation of bioactive factor preservation and cytotoxicity مقاله اصیل Original Article زمینه و هدف: جفت انسانی به دلیل برخورداری از ماتریکس خارج سلولی (ECM) غنی، فاکتورهای رشد و زیست‌سازگاری مناسب، منبع ارزشمندی برای تولید داربست‌های زیستی در مهندسی بافت است. انتخاب روش مناسب سلول‌زدایی برای حذف اجزای سلولی و حفظ ساختار و عملکرد زیستی ECM اهمیت دارد. هدف این مطالعه، مقایسه روش‌های سلول‌زدایی مبتنی بر سدیم دودسیل سولفات (SDS) و تریپسین در جفت انسانی بود. روش بررسی: نمونه‌های جفت پس از آماده‌سازی به دو گروه سلول‌زدایی با SDS و تریپسین تقسیم شدند. حذف سلولی با رنگ‌آمیزی‌های H&E و DAPI و اندازه‌گیری DNA باقی‌مانده ارزیابی شد. مورفولوژی داربست‌ها با میکروسکوپ الکترونی روبشی SEM، پروتئین کل با روش BCA، VEGF با آزمون ELISA و زیست‌سازگاری با آزمون MTT در روزهای یک، سه و هفت بررسی شد. یافته‌ها: هر دو روش موجب حذف موثر سلول‌ها شدند و میزان DNA باقی‌مانده در هر دو گروه کمتر از 30 نانوگرم بر میلی‌گرم وزن خشک بود. تصاویر SEM حفظ ساختار سه‌بعدی ECM را در هر دو گروه نشان داد، اگرچه یکپارچگی رشته‌های ماتریکسی در روش آنزیمی بهتر حفظ شد. مقدار پروتئین کل پس از سلول‌زدایی با روش آنزیمی و SDS به‌ترتیب 66/302 و 94/303 میکروگرم بر میلی‌گرم بود. میزان VEGF نیز در گروه آنزیمی       (pg/mL 77/97 ) بیشتر از گروه (pg/mL 47/32) SDS  بود. آزمون MTT عدم سمیت قابل توجه هر دو داربست را طی هفت روز نشان داد. نتیجه‌گیری: هر دو روش سلول‌زدایی موثر بودند، با این حال، روش آنزیمی در حفظ مورفولوژی ECM و VEGF عملکرد مطلوب‌تری نشان داد و می‌تواند گزینه مناسبی برای تهیه داربست جفت در مهندسی بافت باشد.   <div> <table align="center" hspace="0" vspace="0"> <tbody> <tr> <td align="left" style="padding-top:0in; padding-right:12px; padding-bottom:0in; padding-left:12px" valign="top"> <div>                                                                         Background: Human placenta is a valuable source for the development of biological scaffolds in tissue engineering due to its rich extracellular matrix (ECM), growth factors, and favorable biocompatibility. Selection of an appropriate decellularization method is essential for effective cellular component removal while preserving the structural and biological properties of the ECM. This study aimed to compare sodium dodecyl sulfate (SDS)- and trypsin-based decellularization methods in human placenta. Methods: Following preparation, placental samples were . divided into two groups and decellularized using SDS or trypsin. Decellularization efficiency was evaluated using hematoxylin and eosin (H&E) and DAPI staining and residual DNA quantification. Scaffold morphology was assessed by scanning electron microscopy (SEM), total protein content by the BCA assay, VEGF levels by ELISA, and biocompatibility by the MTT assay on days 1, 3, and 7. Results:  Both methods effectively removed cellular components, with residual DNA levels below 30 ng/mg dry tissue in both groups. SEM analysis demonstrated preservation of the three-dimensional ECM architecture in both groups, although greater integrity of the matrix fibers was observed following enzymatic decellularization. Total protein content after enzymatic and SDS decellularization was 302.66 and 303.94 μg/mg, respectively. VEGF levels were higher in the enzymatic group (97.77 pg/mL) than in the SDS group (32.47 pg/mL). The MTT assay showed no significant cytotoxicity for either scaffold during the seven-day assessment. Conclusion: Both decellularization methods effectively removed cellular components; however, the enzymatic method demonstrated better preservation of ECM morphology and VEGF and may therefore represent a suitable approach for preparing placenta-derived scaffolds for tissue engineering applications</div> </td> </tr> </tbody> </table> </div> <div></div> سلول‌زدایی, دترجنت, ماتریکس خارج سلولی, جفت, پزشکی بازساختی. decellularization, detergent, extracellular matrix, placenta, regenerative medicine. 50 60 http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-3666-1014&slc_lang=other&sid=1 Sanaz Alizadeh ساناز علیزاده Yes Burn Research Center, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.| Department of Plastic and Reconstructive Surgery, Hazrat Fatemeh Hospital, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. مرکز تحقیقات سوختگی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.| مرکز آموزشی درمانی حضرت فاطمه (س)، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. Maedeh Alizadeh مائده علیزاده No R& D Department, Royan Stem Cell Technology Co, Tehran, Iran. واحد تحقیق و توسعه، شرکت فناوری بن یاخته‌های رویان، تهران، ایران. Masoumeh Nouri معصومه نوری No R& D Department, Royan Stem Cell Technology Co, Tehran, Iran. واحد تحقیق و توسعه، شرکت فناوری بن یاخته‌های رویان، تهران، ایران. Morteza Zarrabi مرتضی ضرابی No Department of Regenerative Medicine, Cell Science Research Center, Royan Institute for Stem Cell Biology and Technology, ACECR, Tehran, Iran. گروه سلول‌های بنیادی و زیست شناسی تکوینی، مرکز تحقیقات علوم سلولی، پژوهشکده زیست شناسی و فناوری سلول‌های بنیادی جهاد دانشگاهی پژوهشگاه رویان، تهران، ایران. Mohammad Pezeshki Modaress محمد پزشکی مدرس No Burn Research Center, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.| Department of Plastic and Reconstructive Surgery, Hazrat Fatemeh Hospital, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. مرکز تحقیقات سوختگی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.| مرکز آموزشی درمانی حضرت فاطمه (س)، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.