1- دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران
2- بیمارستان شهید مدرس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
3- مرکز تحقیقات ترمیم ضایعات مغزی و نخاعی دانشگاه علوم پزشکی تهران ، adeleh_60@yahoo.com
چکیده: (6728 مشاهده)
زمینه: سانحه منجر به قطع اندام فوقانی، بالاتر از مقطع آرنج از جمله سوانح نادری هستند که یک جراح در طول دوران حرفهای خود ممکن است با موارد انگشتشماری از آن مواجه شود. حتی با وجود تکنیکهای پیشرفته جراحی میکروواسکولار، پیشآگهی بقای پیوند اندام فوقانی که از مقطع بازو بهطور کامل قطع شده باشد بهنسبت ضعیف است.
معرفی بیماران: چهار بیمار در بیمارستان امامخمینی (ره) تهران بین سالهای 1378 تا 1392 تحت درمان قرار گرفتند. دو بیمار دچار قطع کامل اندام و دو بیمار دیگر دچار قطع کامل شریان و ورید بههمراه آسیب اعصاب و تخریب وسیع نسج نرم بودند. حیات اندام در تمام بیماران حفظ شد و هیچگونه ایسکمی یا گانگرن رخ نداد. ولی کارایی نهایی اندام در بیمارانی که دچار آسیب رشتههای اعصاب محیطی شده بودند بهدلیل عدم ترمیم فوری عصب درخشان نبود.
نتیجهگیری: در معاینات تاخیری پساز ترخیص، میزان کارایی اندام بهوضعیت عصبدهی و شدت آسیب وارده به هر کدام از عضلات مربوط میشد. هیچکدام از بیماران از هر وضعیتی که داشتند ناراضی نبودند. ترمیم با تاخیر اعصاب صدمه دیده از کارایی میکاهد. یک اندام فوقانی از جنس بدن فرد همیشه نسبت به پروتز ارجحیت دارد حتی اگر کارایی کمی داشته باشد.
نوع مطالعه:
گزارش موردي |