other بررسی لیپوپلیمرهای حاوی نانولیپوزوم و پلی‌اتیلن ایمین برای انتقال ژن به رده سلولی PC3 سرطان پروستات مقاله اصیل Original Article <span style="font-family:yekanYW;"><strong><em><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف:</span></em></strong><span style="font-size:10.0pt;"> نانوحامل‌های غیرویروسی مثل لیپوزوم‌ها و پلیمرهای کاتیونی دارای قابلیت دستورزی بسیاری به منظور انتقال ژن به سلول‌ها هستند. با این وجود کارایی انتقال آن‌ها کمتر از ویروس‌ها است. هدف از این مطالعه، ترکیب لیپوزوم‌ها و پلیمرهای کاتیونی برای تهیه لیپوپلی‌پلکس و بهره‌برداری از خصوصیات مطلوب لیپوزوم و پلیمر به‌صورت هم‌زمان می‌باشد.</span><br> <strong><em><span style="font-size:10.0pt;">روش بررسی:</span></em></strong> <span style="font-size:10.0pt;">این مطالعه مداخله‌ای-تجربی در دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد از فروردین تا بهمن 1396 انجام گرفت. در این مطالعه، لیپوپلی‌پلکس‌هایی بر پایه </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">PEI</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> (پلی‌اتیلن ایمین) و با وزن مولکولی 25 و 10 کیلو دالتون و نسبت لیپوزوم به پلیمر 1 به 1 با استفاده از پلاسمید حاوی نشانگر </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">GFP</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> (پروتیین فلورسنتی سبز) تهیه گردید. ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی حامل‌های سنتز شده مانند اندازه، سمیت سلولی (متغیرهای اصلی) و ارتباط آن‌ها با قابلیت انتقال ژن در سلول‌های سرطان پروستات انسانی </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">(PC3)</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> مورد ارزیابی قرار گرفت.</span><br> <strong><em><span style="font-size:10.0pt;">یافته‌ها:</span></em></strong> <span style="font-size:10.0pt;">تمامی لیپوپلی‌پلکس‌ها در 4/0</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">C/P=</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> با پایه هر دو وزن مولکولی </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">PEI</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> (پلی‌اتیلن ایمین) قادر به افزایش ترانسفکشن نسبت به حامل‌های پایه (پلی‌اتیلن ایمین و لیپوزوم) بود (05/0</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P<</span></span><span style="font-size:10.0pt;">، 001/0</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P<</span></span><span style="font-size:10.0pt;">)، درحالی‌که سمیت سلولی کمتری نیز نسبت به لیپوزوم دست ورزی نشده نشان می‌داد.</span><br> <strong><em><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه‌گیری:</span></em></strong> <span style="font-size:10.0pt;">نتایج این مطالعه نشان می‌دهد لیپوپلی‌پلکس حاصل از ترکیب </span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">PEI</span></span><span style="font-size:10.0pt;"> (پلی‌اتیلن ایمین) و لیپوزوم می‌تواند در مقادیر کم به‌صورت کارآمدی ژن را به سلول منتقل نماید درحالی‌که سمیت کم سلولی و اندازه مناسبی در مقیاس نانو دارد.</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;"></span></span></span> <div><strong><em>Background:</em></strong> Non-viral Nano carriers such as liposomes and cationic polymers based on engineered properties are regarded in gene delivery field. Although these carriers do not have weaknesses of viral vectors, but they are less efficient than viruses and they still need to be improved as favorable gene delivery carriers. Amongst non-viral carriers, cationic liposomes have been proposed for clinical applications, but limitations such as low nucleic acid transfer and endosome escape and conduction of plasmid to the nucleus have challenged their use in clinical trials. Therefore, the combination of liposomes and cationic polymers for nucleic acid transfer has been considered because this approach makes it possible to use the desirable properties of liposomes and polymers so that it is even suggested for the gene treatment of some diseases such as Parkinson&#39;s. In this study, a combination of liposomes and cationic polymers were used for the preparation of lipopolyplexes. This approach allows simultaneous utilizing of the desirable properties of liposomes and polymers.<br> <strong><em>Methods:</em></strong> This interventional-experimental study was conducted in the medical faculty of Mashhad University of Medical Sciences from April 2017 to February 2018. In this study, PEI-based lipopolyplex with a molecular weight of 25 and 10 kDa and a liposome-to-polymer ratio of 1:1 were combined with plasmid containing the GFP (Green Fluorescent Protein) marker. The physicochemical properties of the synthesized carriers such as size, cytotoxicity and gene transferability in human prostate cancer (PC3) cells were evaluated.</div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" hspace="0" vspace="0"> <tbody> <tr> <td align="left"> <div><strong><em>Results:</em></strong> The prepared lipopolyplex were 104 nm in size and all the lipopolyplexes were able to enhance transfection in the C/P=0.4 compared with its basic carriers (PEI and liposomes) alone, while showing less cytotoxicity than not manipulated liposomes. The results of this study suggest synthesized nanoparticles as nanocomposites for gene delivery purposes to different cells and in in-body studies.<br> <strong><em>Conclusion:</em></strong> The results of this study show that the lipopolyplex constructed from combination of PEI and liposomes can efficiently transfer the gene to the cell, while showing low cytotoxicity and appropriate size at the nano-scale. Therefore, this lipopolymer can be suggested for gene delivery purposes to different cells and in vivo targets.<span dir="RTL"></span><br> &nbsp;</div> </td> </tr> </tbody> </table> <div><div style="clear:both;"></div></div> تکنیک‌های انتقال ژنی, لیپوزوم‌ها, سلول‌های PC-3, انتقال ژنی. gene transfer techniques, liposomes, PC-3 cells, transfection. 284 292 http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-3666-284&slc_lang=other&sid=1 Mohammad Hasan Jafari Najaf Abadi محمد حسن جعفری نجف‌آبادی No Department of Medical Biotechnology and Nanotechnology, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran. گروه زیست فناوری و نانوفناوری پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. Saeedeh Askarian سعیده عسکریان No Department of Medical Biotechnology, School of Paramedical Sciences, Torbat Heydariyeh University of Medical Sciences, Torbat Heydariyeh, Iran. Neuroscience Research Center, Torbat Heydariyeh University of Medical Sciences, Torbat Heydariyeh, Iran. گروه بیوتکنولوژی پزشکی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تربت حیدریه، تربت حیدریه، ایران. مرکز تحقیقات علوم اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی تربت حیدریه، تربت حیدریه، ایران. Reza Kazemi Oskuee رضا کاظمی اسکویی No Department of Medical Biotechnology and Nanotechnology, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran. گروه زیست فناوری و نانوفناوری پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. Bizhan Malaekeh-Nikouei بیژن ملائکه نیکویی No Nanotechnology Research Center, Institute of Pharmaceutical Technology, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran. مرکز تحقیقات نانوفناوری، پژوهشکده فناوری دارویی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. 5- هسته تحقیقات بیوانفورماتیک، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. Mehdi Rezaee مهدی رضایی No Department of Medical Biotechnology and Nanotechnology, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran. گروه زیست فناوری و نانوفناوری پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. Seyed Hamid Aghaee-Bakhtiari سید حمید آقایی بختیاری Aghaeibh@mums.ac.ir Yes Department of Medical Biotechnology and Nanotechnology, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran. Bioinformatics Research Group, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran. گروه زیست فناوری و نانوفناوری پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. هسته تحقیقات بیوانفورماتیک، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.