fa پنوموتوراکس خودبخودی: اپیدمیولوژی و درمان، بیمارستان های امام و بقیه الله (عج)، 81-1371 <p dir="rtl" align="right"><font face="tahoma,arial,helvetica,sans-serif">مقدمه: پنوموتوراکس با تجمع هوا در فضای جنب یکی از مشکلات تنفسی است که می تواند بالقوه خطرناک باشد. برای برخورد با پنوموتوراکس روش های مختلف درمانی بکارگرفته شده است که اندیکاسیون ها و کنتراندیکاسیون های این روش ها هنوز بطور قطع مشخص نشده است و بین صاحب نظران اختلاف نظر بسیاری وجود دارد. مواد و روش ها: در فاز اول مطالعه با مراجعه به پرونده های بیماران بستری شده در بیمارستان امام از ابتدای سال 1375 تا انتهای سال 1378 (بمدت 4 سال) و بیمارستان بقیه الله (عج) از ابتدای سال 1371 تا انتهای سال 1380 (بمدت 10 سال)، 76 پرونده با تشخیص پنوموتوراکس خودبخودی مورد بررسی قرار گرفت. در فاز دوم بیماران تحت پیگیری از نظر نتایج روش های درمانی قرار گرفتند. یافته ها: از نظر نوع پنوموتوراکس، 39 نفر (51.3%) پنوموتوراکس اولیه، 35 نفر (46.1%) ثانویه و دو نفر (2.6%) پنوموتوراکس نوزادی داشتند. 67 نفر (88.2%) از بیماران مذکر و 9 نفر (11.8%) مونث بودند (نسبت مرد به زن، 7.5 به یک بود). متوسط سنی بیماران 20±35 سال (با حداقل سن نوزادی و حداکثر 83 سال) بود. شایعترین گروه سنی درگیر، گروه سنی 20 تا 25 سال بود که 26.3% بیماران در این گروه قرار داشتند. درمان های انجام گرفته در اولین حمله برای بیماران شامل تحت نظر گرفتن در 3.9% موارد، آسپیراسیون ساده در 2.6% موارد، گذاشتن لوله سینه ای (Chest tube) به تنهایی در 81.6% موارد، لوله سینه ای به همراه پلورودز شیمیایی در 2.6% موارد، لوله سینه ای و سپس توراکوتومی و پلورودز مکانیکی در 3.9% موارد و لوله سینه ای و بدنبال آن توراکوتومی و پلورکتومی در 5.3% موارد بود. مدت زمان بستری بیماران در بیمارستان بطور متوسط 7.3±8.9 روز (حداقل 2 و حداکثر 49 روز) بوده است. در 36.9% بیماران (21 نفر) بیماری عود کرده بود. 17.4% بیماران فوت کرده بودند که تمام موارد فوت شده مربوط به پنوموتوراکس ثانویه بودند. نتیجه گیری و توصیه ها: بنظر می رسد باتوجه به اهمیت مساله، نحوه برخورد با بیماران مبتلا به پنوموتوراکس خودبخودی در کشور ما نیاز به توجه و بازنگری جدی تر دارد و باید با شناخت هرچه بیشتر و بهتر این بیماری، تاحد امکان سعی در استفاده از روش های درمانی کم هزینه تر و با تهاجم کمتر نمود. </font></p> Spontaneous pneumothorax is a medical condition that potentially may be dangerous. Although several methods for management of this problem have been propounded, there is a great disagreement among the specialists about how to treat it and when more invasive treatments are indicated.<br>Materials and Methods: This study carried out in two phases. In first phase, 26 patients who had admitted to Imam Khomeini hospital from March 20, 1996 to March 19, 2000 and 50 patients admitted to Baqiatallah hospital between March 20, 1992 and March 19, 2002 with the diagnosis of spontaneous pneumothorax were studied retrospectively. In second phase, these patients were followed up.<br>Results: 39 patients (51.3%) had primary spontaneous pneumothorax, 35 patients (46.1%) secondary spontaneous pneumothorax and 2 (2.6%) neonatal spontaneous pneumothorax. 67 patients were male and 9 patients were female (male to female ratio: 7.5/1). Mean age of the patients was 35±20 years. Age peaks were the age group between 20 to 25 years old and age group more than 60 years old. Conducted treatments were observation in 3.9%, simple aspiration in 2.6%, thoracostomy alone in 81.6%, thoracostomy and chemical pleurodesis in 2.6%, thoracotomy and mechanical pleurodesis in 3.9%, thoracotomy and pleurectomy in 5.3% of cases. Mean duration of hospitalization was 8.9±7.3 days. Relapse of pnemothorax was seen in 36.9% of the followed patients. Mortality was 17.4% and all died patients had secondary spontaneous pneumothorax.<br>Conclusion: It seems that the management of spontaneous pneumothorax should be re-evaluated and the exact indications for conservative or more invasive methods of treatment should be defined. ,Spontaneous pneumothorax,treatment methods, relapse, 6 16 http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-1205&slc_lang=fa&sid=1 Mohebby H حسنعلی محبی No Banna Zadeh محمد بنازاده No Panahi F فرزاد پناهی No Bahrami H حسین بهرامی No