fa ارزیابی اثر ایمنوگلوبولین داخل وریدی در مبتلایان به سندرم گلین باره، پلی رادیکولونوروپاتی مزمن ایدیوپاتیک و میاستنی گراویس در بیماران بستری بخش نورولوژی بیمارستان امام خمینی از سال 1369 الی 1374 <p dir="rtl" align="right"><font face="tahoma,arial,helvetica,sans-serif">44 بیمار مبتلا به سندرم گلین باره، پلی رادیکولونوروپاتی مزمن ایدیوپاتیک و میاستنی گراویس پس از درمان با ایمونوگلوبولین داخل وریدی بصورت گذشته نگر و توصیفی بررسی شدند. نتایج این مطالعه به قرار زیر است: 1) اولین اثر بهبودی بالینی، 4-5 روز پس از شروع درمان بوده است. 2) بهترین نتیجه درمانی در CIDP و MG به ترتیب بین روزهای 16 تا 24 و 8 تا 13 مشاهده گردید. 3) مدت زمان لازم برای بهبودی علایم به میزان یک درجه در GBS، هشت تا سی روز بوده است. 4) عارضه مهمی مشاهده نشد ولی 32% افراد عوارض جانبی خفیف بروز دادند. 5) درمان IVIG توام با تعویض پلاسما رجحانی بر IVIG تنها نداشته است. 6- بعلت مشکلات پیگیری پس از ترخیص، نتیجه قاطعی در ارتباط با میزان عود و مدت اثر IVIG بدست نیامد. </font></p> With retrospective evaluation of 44 patients suffering from Guilan-Barre Syndrome (GBS), Chronic Idiopathic Demtyelinative Polyradiculoneuropathy (CIDP) and Myasthenia Gravis (MG) treated with intravenous immunoglobulin, we found following results: 1) Initial symptoms of improvement on forth or fifth days. 2) Maximum recovery for CIDP and MG were after 16-24 and 3-11 days, respectively. 3) No major complication, but mild side effects in 32% of patients. 4) In patients with GBS one grade improvement achieved after 8-30 days. 5) Intravenous immunoglobulin (IVIG) plus plasmapheresis had no advantages over IVIG alone. 6) No reasonable conclusion about relapsing rate and duration of response due to follow up restrictions. گیلن باره، پلی رادیکولونوروپاتی، میاستنی گراو، درمان، ایمونوگلوبولین داخل وریدی، پلاسمافورز GBS,CIDP,MG 57 62 http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-1443&slc_lang=fa&sid=1 M Qaffarpoor مجید غفارپور Yes