fa تأثیر میتومایسین-‏C‏ موضعی در درمان ‏تنگی‌های لارنگوتراکئال پس از لیزر و دیلاتاسیون زمینه و هدف: تنگی‌های لارنگوتراکئال یکی از مشکلات عمده در تخصص گوش و حلق و بینی می‌باشد. میزان عود تنگی پس از جراحی بالا است و اغلب بیماران متحمل جراحی‌های متعدد جهت رفع تنگی می‌شوند. در این مطالعه تاثیر میتومایسین-C موضعی پس از پروسه‌های درمانی لیزر و دیلاتاسیون در جلوگیری از ایجاد تنگی لارنگوتراکئال بررسی شده است. روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 23 نفر از بیمارانی که دچار تنگی لارنگوتراکئال بودند به دو گروه تقسیم شده که 12 نفر در محل تنگی محلول میتومایسین-C آغشته گردید و در 11 نفر دیگر از این محلول استفاده نگردید. سپس بیماران به فاصله یک و سه ماه پس از این اعمال تحت آندوسکوپی قرار گرفته و پس از آن نیز به فواصل منظم پی‌گیری شدند. نتایج حاصل از این روشهای درمانی تحت مقایسه آماری قرار گرفت. یافته‌ها: در گروه شاهد متوسط تغییرات طول عمودی و طول افقی سطح مقطع تنگی پس از اقدام درمانی به ترتیب 77/0±47/0 میلی‌متر و 60/0±50/0 میلی‌متر بوده است ولی در گروه مداخله این تغییرات پس از اقدام درمانی به ترتیب 15/1±28/2 میلی‌متر و 03/1±23/2 میلی‌متر بوده است. این مقادیر با هم تفاوت آماری معنی‌دار دارند (0001/0p<). دو گروه از نظر متوسط تغییرات سطح مقطع تنگی نیز با هم تفاوت معنی‌دار داشتند (0001/0p<). نتیجه‌گیری: استفاده از میتومایسین-C موضعی در محل تنگی‌های لارنگوتراکئال پس از جراحی دیلاتاسیون و لیزر سبب کاهش ایجاد تنگی مجدد می‌شود و نیاز به انجام پروسه‌های درمانی مجدد را کاهش می‌دهد. Background: Laryngotracheal stenosis is one of the most challenging problems for otolaryngologists. Several methods were developed to treat this problem. However, in many cases, this symptom could be recurred and the patients would suffer from operations for treatment. In this survey, the effect of topical mitomycin-C after laser therapy and dilatation for preventing laryngotracheal stenosis is considered. Methods: Twenty three cases suffered from laryngotracheal stenosis were studied in a clinical trial between years 2006-2007 in Amir-alam educational Hospital in Tehran, Iran. The patients were divided into two groups. In 12 patients (case group), we used topical mitomycin-C (1mg/ml for 4 min) after dilatation and laser therapy, and in 11 of them (control group), this solution was not used. All patients were controlled by endoscopy one and three months later, and then followed up. The results of this study were compared statistically. Results: In the control group after treatment (dilatation and laser), the average changed- vertical and horizontal lengths of stenosis were 0.47±0.77mm and 0.50±0.60mm respectively. However in the control group these changed averages were 2.28±1.15mm and 2.23±1.03mm, respectively after treatment (p<0.0001). The average changed cross section between the two groups were different significantly (p<0.0001), too. Conclusions: In the laryngotracheal stenosis, the use of topical mitomycin-C could reduce the recurrence of the stenosis after dilatation and after the laser procedures. In addition, the need for repeated therapy will be reduced. تنگی لارنکس، میتومایسین-C، آندوسکوپی Laryngostenosis, mitomycin-C, endoscopy 718 723 http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-5091&slc_lang=fa&sid=1 Peyman Dabirmoghadam پیمان دبیرمقدم No Otorhinolaryngology Research Center, Tehran University of Medical Sciences. مرکز تحقیقات گوش و حلق و بینی، دانشگاه علوم پزشکی تهران Mohsen Sharifi محسن شریفی No Otorhinolaryngology Research Center, Tehran University of Medical Sciences. مرکز تحقیقات گوش و حلق و بینی، دانشگاه علوم پزشکی تهران Seyed Mohsen Banihashem سیدمسیح بنی‌هاشم No Otorhinolaryngology Research Center, Tehran University of Medical Sciences. مرکز تحقیقات گوش و حلق و بینی، دانشگاه علوم پزشکی تهران Zahra Mokhtari زهرا مختاری zmokhtari@razi.tums.ac.ir Yes Otorhinolaryngology Research Center, Tehran University of Medical Sciences. مرکز تحقیقات گوش و حلق و بینی، دانشگاه علوم پزشکی تهران