fa تغییرات پلاسمایی استئوکلسین و پروتیین شماره چهار اتصالی رتینول در بیماران با کارسینوم مدولاری تیرویید مقاله اصیل Original Article زمینه و هدف: سرطان تیرویید شایع‌ترین تومور بدخیم غدد اندوکرین بوده و مسئول حدود 1% سرطان‌ها در انسان می‌باشد. استئوکلسین، مهم‌ترین پروتیین غیر‌کلاژنی استخوان است. پروتیین‌های اتصالی رتینول خانواده‌ای از پروتیین‌ها هستند که به‌طور عمده ناقل رتینول در بدن می‌باشند. به‌منظور بررسی اثر وجود کارسینوم مدولاری تیرویید بر متابولسیم استخوان و بافت چربی، میزان پلاسمایی دو ترکیب مذکور اندازه‌گیری شد. روش بررسی: جمعیت مورد مطالعه شامل 46 فرد مبتلا به کارسینوم مدولاری تیرویید و 44 فرد سالم بودند. افراد مبتلا پس‌از تشخیص از طریق نمونه بیوپسی در مراحل اولیه فراخوانده شده و پس‌از تکمیل فرم رضایت‌نامه وارد مطالعه شدند. میزان پلاسمایی هورمون‌ها با روش الایزای ساندویچ اندازه‌گیری و نتایج به‌دست‌آمده توسط نرم‌افزار SPSS ویراست 16 با روش t مستقل آنالیز گردیدند. یافته‌ها: میانگین غلظت پلاسمایی استئوکلسین در افراد بیمار (Mean±SD) ng/ml ۵/٣±۱/٣٣ و در افراد سالم ng/ml ٢/۱±۵/۱٢ بود (04/1 OR=) (001/0P=) میانگین غلظت پلاسمایی پروتیین شماره چهار اتصالی رتینول در افراد بیمار و سالم به‌ترتیب g/μml ۷/٢±۵/۸٢ و g/μml ۶/۱±۸/٢٢ بود (1/2OR=) این اختلاف از لحاظ آماری معنادار بود (001/0P=). نتیجه‌گیری: با توجه به اختلاف غلظت پلاسمایی دو هورمون مذکور در افراد بیمار نسبت به افراد سالم، احتمال می‌رود وجود کارسینوم مدولاری در غده تیرویید بر متابولیسم بافت استخوان و بافت چربی تاثیرگذار بوده و لذا دو ترکیب یاد شده پتانسیل استفاده در تایید تشخیص یا پی‌گیری درمان را دارند. Background: Thyroid carcinoma is the most frequent malignant tumor of the endocrine system in human body and accounts for nearly 1% of all cancers. Medullary thyroid carcinoma is the third frequent of thyroid cancer and accounts about 5-8% of thyroid cancer. Osteocalcin, known as a Bone Gamma-carboxyglutamic Acid-containing Protein (BGLAP), is the most non collagenous protein. Retinol binding proteins are the family of proteins that have diverse actions but mainly transport retinol in human body. In this study to evaluate effect of existence medullary thyroid carcinoma on metabolism of bone and adipose tissue, plasma level of two mentioned proteins had analyzed. Methods: Population in this study consists of 46 individuals with medullary thyroid carcinoma and 44 healthy subjects referred individuals to Research Institute for Endo-crine Sciences, Shahid Beheshti University of Medical Sciences. People with the disease after diagnosis of medullary thyroid carcinoma and pathologically confirmed by biopsy in the initial stages of the study were called. After informed consent, 10 ml of blood from the antecubital vein of left hand in sitting position obtained and after cen-trifugation, plasma was isolated from all samples until analyzed kept in the freezer. Plasma levels of hormones were measured by sandwich type ELISA method. Obtained results were analyzed by SPSS version 16 with independent t-test method. Results: Mean plasma level of osteocalcin in patients was 33.1±3.5 and in healthy sub-jects was 12.5±1.2 ng/ml (Mean±SD) and Odds Ratio (OR) value was 1.04. In patients, mean plasma level of retinol binding protein was 82.5±2.7 and in healthy subjects was 22.8±1.6 μg/ml and OR value was 2.1. The confidence level considered at 95%. These differences of plasma levels were statistically significant (P= 0.001). Conclusion: According to difference between plasma levels of osteocalcin and retinol binding protein-4 in patients suffered of medullary thyroid carcinoma comparison with normal subjects, it can be said that, probably medullary thyroid carcinoma has effect on bone and adipose tissue metabolism, so osteocalcin and retinol binding protein-4 hormones have potential to be used for confirmation of diagnosis or following treatment of medullary thyroid carcinoma. کارسینوم مدولاری تیرویید, استئوکلسین, پروتیین شماره چهار اتصالی رتینول medullary thyroid carcinoma, osteocalcin, retinol binding protein-4 22 26 http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-5185&slc_lang=fa&sid=1 Jabar Lotfi جبار لطفی No Department of Clinical Biochem-istry, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran. گروه بیوشیمی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران Mohammad Taghikhani محمد تقی‌خانی taghi_mo@modares.ac.ir Yes Department of Clinical Biochem-istry, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran. گروه بیوشیمی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس Marjan Zarif Yeganeh مرجان ظریف یگانه No Cellular and Molecular Endo-crine Science, Research Institute for Endocrine Science, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. مرکز تحقیقات سلولی مولکولی غدد درون‌ریز، پژوهشکده علوم غدد درون‌ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی Sara Sheikholeslami سارا شیخ‌الاسلامی No Cellular and Molecular Endo-crine Science, Research Institute for Endocrine Science, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. مرکز تحقیقات سلولی مولکولی غدد درون‌ریز، پژوهشکده علوم غدد درون‌ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی Mehdi Hedayati مهدی هدایتی No Cellular and Molecular Endo-crine Science, Research Institute for Endocrine Science, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. مرکز تحقیقات سلولی مولکولی غدد درون‌ریز، پژوهشکده علوم غدد درون‌ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی