دوره 77، شماره 6 - ( شهریور 1398 )                   جلد 77 شماره 6 صفحات 368-372 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Abdoli S, Almasi S. Importace of monoclonal immunoglobulin in Sjögren’s syndrome. Tehran Univ Med J. 2019; 77 (6) :368-372
URL: http://tumj.tums.ac.ir/article-1-9927-fa.html
عبدلی ستاره، الماسی سیمین. بررسی سطح ایمونوگلوبولین‌های مونوکلونال در بیماران با سندرم شوگرن اولیه. مجله دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران. 1398; 77 (6) :368-372

URL: http://tumj.tums.ac.ir/article-1-9927-fa.html


1- گروه متخصص داخلی، بیمارستان فیروزگر، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. ، setarehabdoli1365@gmail.com
2- گروه روماتولوژی، بیمارستان فیروزگر، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
چکیده:   (222 مشاهده)
زمینه و هدف: سندرم شوگرن در حدود ۵/۰% عموم مردم شیوع دارد. مطالعه‌ی حاضر با هدف بررسی شیوع ایمونوگلوبولین‌های مونوکلونال در بیماران مبتلا به سندرم شوگرن اولیه صورت پذیرفت.
روش بررسی: این مطالعه توصیفی بر روی ۳۱ بیمار مبتلا به شوگرن اولیه مراجعه‌کننده به بیمارستان فیروزگر تهران طی شش ماه نخست سال ۱۳۹۵ که تحت معاینه بالینی و آزمایشات مربوطه قرار گرفته بودند، انجام پذیرفت. در تمام بیماران آزمایش خون از نظر مونوکلونال آنتی‌بادی با استفاده از الکتروفورز ایمن‌سازی روی ژل‌های آگارز با آنتی‌سرم اختصاصی به زنجیره‌های IgG، IgM، IgA وκ  و λ تجزیه و تحلیل گردید. ایمن‌سازی با استفاده از Helena immunofixation agarose kit (Helena Laboratories, Beaumont, TX, USA)، اتو آنتی‌بادی‌های Anti-Ro، Anti-La، Rheumatoid factor (RF)، آنتی‌بادی ضدهسته با روش ایمونوفلورسانس، آزمایشات خون با تهیه لام خون محیطی، سدیمانتاسیون با روش مرجع لوله وستر گرین، آنالیز ادراری با Dip stick و اندازه‌گیری غلظت ادرار (Urine specific gravity) با استفاده از Refractometer (Mesu Lab Instruments Co., Guangzhou, China)، اندازه‌گیری کمپلمان سرم با روش توربیدومتری و کمپلمان CH۵۰ با روش الایزا انجام گرفت.
یافته‌ها: در بیماران مورد بررسی تاری دید ۹۴%، خشکی دهان در ۸۴%، التهاب و درد مفاصل در ۴۸% و بزرگی غدد تحت فکی در ۱۹% بیماران، بزرگی غدد لنفاوی، درگیری ریوی و پاراتیرویید هر کدام در ۱۶% و التهاب رگ‌های خونی و عروقی در ۱۳% و پدیده رینود در ۶% مشاهده گردید و درگیری کلیوی و درگیری کبدی با کمترین درصد شیوع هر کدام در ۳% بیماران مشاهده گردید. فاکتور روماتویید ۲۲/۵۸% و سدیمانتاسیون در ۱۲/۹۰%، الگوهای آنتی‌بادی ضدهسته و فلورسانس آنتی‌بادی ضدهسته ۱۶/۱۲%، کمپلمان در ۱۲/۹% و کمپلمان در ۶/۴۵% از بیماران غیرطبیعی بود. در مجموع در ۲۹% از بیماران مونوکلونال آنتی‌بادی‌ها بیشتر از حالت نرمال بودند. ایمونوگلوبولین‌های مونوکلونال IgG، IgM و IgA به‌ترتیب در ۱۹/۳%، ۶/۴% و ۳/۲% غیرطبیعی بودند.
نتیجه‌گیری: سطح ایمونوگلوبولین‌های مونوکلونال در بیماران مبتلا به سندرم شوگرن اولیه افزایش یافت.
متن کامل [PDF 300 kb]   (37 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله اصیل |

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | Tehran University Medical Journal TUMS Publications

Designed & Developed by : Yektaweb