دوره 82، شماره 12 - ( اسفند 1403 )                   جلد 82 شماره 12 صفحات 894-884 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Shojaie M, Avazpour A, Kalani N. Comparison of all-cause mortality in AF patients with PCI (percutaneous coronary intervention) history treated with low dose (110 mg) versus a high dose (150 mg) of dabigatran: a systematic review and meta-analysis. Tehran Univ Med J 2025; 82 (12) :884-894
URL: http://tumj.tums.ac.ir/article-1-13447-fa.html
شجاعی محمد، عوض‌پور افشین، کلانی نوید. مقایسه کارایی و امنیت دوز کم و بالا دابیگاتران در بیماران فیبریلاسیون دهلیزی با سابقه مداخله عروق کرونر از راه پوست: یک مطالعه مرور نظامند و متاآنالیز. مجله دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران. 1403; 82 (12) :884-894

URL: http://tumj.tums.ac.ir/article-1-13447-fa.html


1- گروه قلب، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران.
2- کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران.
3- مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی موثر بر سلامت، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران.
چکیده:   (1045 مشاهده)
زمینه و هدف: بیماری عروق کرونر از جمله شایعترین بیماری‌های قلبی- عروقی تهدیدکننده حیات می‌باشد. هدف از این مطالعه مقایسه مرگ‌ومیر در بیماران با ریتم قلبی ‏(Atrial fibrilation, AF)‏ دارای سابقه ‏‏(Percutaneous coronary intervention, PCI) تحت درمان با دوز کم (‏mg ‏110) در مقابل درمان با دوز بالا (‏mg ‏150) ‏بود.
روش بررسی: مطالعه حاضر یک مرور سیتماتیک و متاآنالیز بر روی چهار دیتابیس آنلاین PubMed، Scopus، Web of Science و EMBASE برای یافتن مقالاتی بود که نرخ بروز عوارض دراز مدت وابسته به خونریزی یا وقایع ترمبوتیک را در بیماران AF ای که تحت PCI قرار گرفته بودند و تحت درمان با دابیگاتران قرار گرفته بودند انجام شد.
یافته‌ها: 9 مطالعه RCT یا آینده‌نگر با 5694 شرکت‌کننده وارد مطالعه شدند. در مقایسه دابیگاتران (۱۱۰ و mg ۱۵۰) با وارفارین (با/ بدون ضدپلاکت دوتایی)، دابیگاتران mg ۱۱۰ با کاهش معنادار خونریزی جدی همراه بود (46/0OR=، 86/0-24/0= 95%CI، 01/0P=)، درحالی‌که دوز mg ۱۵۰ تفاوت آماری معناداری نداشت (12/0=OR، 32/1-01/0=95%CI، 08/0=P). از سوی دیگر، دابیگاتران mg ۱۱۰ در مقایسه با درمان ترکیبی وارفارین و ضدپلاکت، با افزایش معنادار مرگ‌ومیر (33/1OR=، 01/0P=) و سکته قلبی (61/1OR=، 01/0P=) همراه بود، اما دوز mg ۱۵۰ تفاوت آماری نشان نداد. هتروژنیتی در برخی تحلیل‌ها بالا بود (I2 تا 49/99%)، اما فانل پلات و آزمون ایگر سوگیری انتشار را رد کردند.
نتیجه‌گیری: شواهد محکمی وجود دارد که عوارض خونریزی‌دهنده در دابیگاتران کمتر از داروهای ضدپلاکتی و ضدانعقادی قدیمی است اما از نظر کارایی در کاهش مرگ‌ومیر داروهای نسل قدیم کارایی بهتری در پیشگیری از مرگ‌ومیر به هر علتی دارند.

 
متن کامل [PDF 646 kb]   (551 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله مروري |

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2026 , Tehran University of Medical Sciences, CC BY-NC 4.0

Designed & Developed by : Yektaweb