BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
URL: http://tumj.tums.ac.ir/article-1-273-fa.html
، محمود بهشتی منفرد1 ، لطیف گچکار2 ، محمد قمیسی3 ، مهران شاهزمانی3 ، مهنوش فروغی4 ، محمد کاظم عربنیا4 ، کامران قدس5 ، علی دباغ*6
2- گروه بیمار یهای عفونی مرکز تحقیقات بیمار یهای عفونی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
3- گروه جراحی قلب دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
4- گروه جراحی قلب دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
5- گروه جراحی قلب دانشگاه علوم پزشکی سمنان
6- مرکز تحقیقات بیهوشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی ،
روش بررسی: در یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده یک سو کور، پس از تایید مطالعه در کمیته اخلاق دانشگاه و اخذ رضایت کتبی آگاهانه، 174 نفر از بیماران کاندیدای بایپس کرونر الکتیو (87 نفر در هر گروه) پس از اعمال معیارهای ورود و خروج و پس از همسانسازی متغیرهای مداخلهگر عمده در سالهای 89-1388 وارد مطالعه شدند. همزمان با انجام جراحی بایپس کرونر، در یک گروه پریکاردیوتومی خلفی و در گروه دیگر، بدون پریکاردیوتومی خلفی عمل جراحی انجام شد. بیماران از لحاظ پیامدهای مهم مطالعه، بهخصوص بروز آریتمی در طی یک هفته اول پس از عمل، مورد بررسی قرار گرفتند.
یافتهها: شیوع فیبریلاسیون دهلیزی پس از عمل در گروهی که تحت بایپس کرونر با پریکاردیوتومی خلفی قرار گرفتند کمتر از گروه دیگر بود (004/0P<).
نتیجهگیری: این مطالعه نشان داد انجام پریکاردیوتومی خلفی همراه با بایپس کرونر الکتیو میتواند باعث کاهش شیوع میزان فیبریلاسیون دهلیزی پس از عمل الکتیو در این بیماران شود.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
