Alizadeh S, Alizadeh M, Nouri M, Zarrabi M, Pezeshki Modaress M. Comparison of enzymatic and chemical decellularization methods for the preparation of human placenta-derived scaffolds: evaluation of bioactive factor preservation and cytotoxicity. Tehran Univ Med J. 2026; 84 (1) :50-60
URL:
http://tumj.tums.ac.ir/article-1-13972-fa.html
علیزاده ساناز، علیزاده مائده، نوری معصومه، ضرابی مرتضی، پزشکی مدرس محمد. مقایسه روشهای سلولزدایی آنزیمی و شیمیایی در تهیه داربست مشتق از جفت انسانی : ارزیابی حفظ فاکتورهای زیستی و سمیت سلولی. مجله دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران. 1405; 84 (1) :50-60
URL: http://tumj.tums.ac.ir/article-1-13972-fa.html
1- مرکز تحقیقات سوختگی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.| مرکز آموزشی درمانی حضرت فاطمه (س)، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
2- واحد تحقیق و توسعه، شرکت فناوری بن یاختههای رویان، تهران، ایران.
3- گروه سلولهای بنیادی و زیست شناسی تکوینی، مرکز تحقیقات علوم سلولی، پژوهشکده زیست شناسی و فناوری سلولهای بنیادی جهاد دانشگاهی پژوهشگاه رویان، تهران، ایران.
چکیده: (75 مشاهده)
زمینه و هدف: جفت انسانی به دلیل برخورداری از ماتریکس خارج سلولی (ECM) غنی، فاکتورهای رشد و زیستسازگاری مناسب، منبع ارزشمندی برای تولید داربستهای زیستی در مهندسی بافت است. انتخاب روش مناسب سلولزدایی برای حذف اجزای سلولی و حفظ ساختار و عملکرد زیستی ECM اهمیت دارد. هدف این مطالعه، مقایسه روشهای سلولزدایی مبتنی بر سدیم دودسیل سولفات (SDS) و تریپسین در جفت انسانی بود.
روش بررسی: نمونههای جفت پس از آمادهسازی به دو گروه سلولزدایی با SDS و تریپسین تقسیم شدند. حذف سلولی با رنگآمیزیهای H&E و DAPI و اندازهگیری DNA باقیمانده ارزیابی شد. مورفولوژی داربستها با میکروسکوپ الکترونی روبشی SEM، پروتئین کل با روش BCA، VEGF با آزمون ELISA و زیستسازگاری با آزمون MTT در روزهای یک، سه و هفت بررسی شد.
یافتهها: هر دو روش موجب حذف موثر سلولها شدند و میزان DNA باقیمانده در هر دو گروه کمتر از 30 نانوگرم بر میلیگرم وزن خشک بود. تصاویر SEM حفظ ساختار سهبعدی ECM را در هر دو گروه نشان داد، اگرچه یکپارچگی رشتههای ماتریکسی در روش آنزیمی بهتر حفظ شد. مقدار پروتئین کل پس از سلولزدایی با روش آنزیمی و SDS بهترتیب 66/302 و 94/303 میکروگرم بر میلیگرم بود. میزان VEGF نیز در گروه آنزیمی (pg/mL 77/97 ) بیشتر از گروه (pg/mL 47/32) SDS بود. آزمون MTT عدم سمیت قابل توجه هر دو داربست را طی هفت روز نشان داد.
نتیجهگیری: هر دو روش سلولزدایی موثر بودند، با این حال، روش آنزیمی در حفظ مورفولوژی ECM و VEGF عملکرد مطلوبتری نشان داد و میتواند گزینه مناسبی برای تهیه داربست جفت در مهندسی بافت باشد.